“Marseillaise” by Bruno Jasieński, translated by Mila Jaroniec

Marsylianka

nie będę więcej sławił żadnej z dam
ani jej imię w śpiewnych strofach pieścił
odkąd ujrzałem cię raz pierwszy tam
w tym dziwnym nigdy nie widzianym mieście

pamiętam wieczór jak wytarty gwasz
i w bramach domów przykucnięty przeraz
gdym nagle w tłumie ujrzał twoją twarz
i zrozumiałem że to właśnie teraz

ulica drgała wijąc się jak wąż
migotał witryn kolorowy miszmasz
i wiatr dął słodszy niżli ust twych miąższ
na których pręgą wyciśnięty krzyż masz

i nagle tłumu obolały guz
rozorał obłęd jak płomiennym zębem
i ktoś olbrzymi ręce w górę wzniósł
i w blachę słońca długo bił jak w bęben

a potem nagi poplamiony bruk
i bladych ludzi pierzchające garstki – –
uniosłem w oczach tylko chust twych róg
i twój niebieski kołnierz marynarski

nie wiem czy znajdę gdzie o tobie wieść
czy mi się tylko cała wśnisz w legendę –
wiem że cię zawsze muszę w sobie nieść
i w każdej twarzy już cię szukać będę

śni mi się gorzki morskiej wody smak
gdzie przepływ w portach liże barki barek
i mam pod czaszką wieczny trzepot flag
i serce w piersi skacze jak zegarek

wiem to się stanie w jeden duszny zmierzch
będę szedł tłumem i jak lampa migał
aż raz przeleje się mój krzyk przez wierzch
i miastem wstrząśnie jak olbrzymi dźwigar

z rozpędu trzaśnie w moją głowę mur
i nagle przejdzie mój ochrypły bas w alt
ujrzę pod sobą biały chodnik chmur
a pod głowami nieba twardy asfalt

wtedy o wtedy – – czuję szat twych wiew
i zapach rąk twych poznam każdą tkanką
klękniesz i z twarzy mi obetrzesz krew –
kochanko moja smukła marsylianko!


Marseillaise

I will no longer praise another lady
nor caress her name in any form of verse
not since I saw you there the first time
in that strange and unseen city’s universe

I remember the night was faded like gouache
and in the gates of houses crouching fear
when suddenly in the crowd I caught your face
and then I understood the time is here

the jittering street was winding like a snake
the colored flecks of windows flicked like breeze
the flesh of wind was sweeter than your lips
on which I saw a cross-shaped welt was squeezed

and suddenly the swollen aching bruise of crowd
that like an inflamed tooth tilled through the hum
and someone raised a pair of giant hands
and beat into the sun sheet metal drum

and then stained naked cobblestones
and handfuls of pale scuttling crowds –
I only saw the corners of your scarf
your sailor’s collar that was blue like clouds

I don’t know if I’ll hear of you again
or if you’ll just fade into a dream space
but I know I’ll carry you inside me always
and search for you in every passing face

I dream of ocean water’s bitter taste
where the tide licks barges’ barks at ports
a constant flutter of flags beneath my skull
the heart inside my chest jumps and contorts

and I know it’ll happen during one thick dusk
walking through the crowd I’ll flicker like a light
and then my scream will spill over the edge
and shake the city walls with all its might

I’ll run and smash the wall against my head
and then my raspy bass will change to alto
underneath there’ll be a sidewalk of white clouds
beneath the tips of the sky there’ll be hard asphalt

and then, just then – I’ll feel the brush of robes
I know your hands’ scent through any texture’s raise
you’ll kneel down and wipe the blood from my face –
my darling slender Marseillaise!


Profile: Bruno Jasieński

Advertisements

“To All You Women” by Torquato Tasso, translated by Katherine Kurtz

To All You Women

From Io V’Amo Sol Perchè

Io v’amo sol perchè voi siete bella,
e perchè vuol mia stella,
non ch’io speri da voi, dolce mio bene,
altro che pene.

E se talor gli occhi miei mostrate
aver qualche pietate,
io non spero da voi del pianger tanto
altro che pianto.

Nè, perchè udite i miei sospiri ardenti
che per voi sprago a i venti,
altro spera da voi questo mio core
se non dolore.

Lasciate pur ch’io v’ami e ch’io vi miri
e che per voi sospiri,
chè pene pianto e doglia è sol mercede
de la mia fede.


To All You Women

From Io V’Amo Sol Perchè

I love you simply because you are beautiful,
And because it is my way,
Not that I expect anything from you, my sweets,
Other than misery.

And if perchance you orchestrate
Some parody of pity,
I do not expect anything from your parade of sobs,
Other than tears.

Not even upon hearing my burning groans,
Which for your modesty I bury in the breeze,
Would I anticipate from you anything
Other than frustration.

Yet you encourage me, daftly,
To fawn over you sadistic bitches,
Though certain self-berating will be the only recompense
For my devotion.


Profile: Torquato Tasso

“They Ran Him Over” by Bruno Jasieński, translated by Mila Jaroniec

Prezejechali

— Kinematograf —
Piegowata służąca w białej bluzce w groszki.
Ktoś wysmukły, z rajerem.
— Przyjedziesz?… — „Nie mogę…”
Hooop!!
Samochody. Platformy. Dorożki.
Kinematograf szprych
Z kółłomotem gruchotał po wyschłym asfalcie.
— Poczekaj… — „Nie, nie, nie proś, bo mogłabym
ulec…”

Dzyn! Dzyn!!
Tramwaj czerwony wytoczył się z alej.
Jeden. Dwa.
Minęły się w przelocie, dystansując drogę.
Złowieszczy śpiew szlifowanych szyn…
Mały człowiek w burym palcie…
Trrrrrach!!!
Stoppp!!
Hamulec!
Aaaaaaaaaa!!
Przejechali! Przejechali!!


They Ran Him Over

– Nickelodeon –
A freckled maid in a white polka-dot shirt.
Someone slender, with a vengeance.
– Will you come?… – “I can’t…”
Hop!
Cars. Platforms. Cabs.
A rolling filmstrip
Grumbling across the stretch of dried asphalt.
– Wait… – “No, no, don’t ask, I could give in…”

Ding! Ding!!
A red tram pulls out of the alley.
One. Two.
They pass each other at a distance.
The ominous song of polished rails…
A small man in a drab coat…
Crrrrrash!!!
Stopppp!!
Brakes!
Ahhhhhhhhh!!
They ran him over! They ran him over!!


Profile: Bruno Jasieński

“Minuit” by Armen Lubin, translated by Julien Maitre

Minuit

Le vent bouscule les plus gros déménageurs
Dont les meubles sortent en tumulte de la forêt.
A l’hôpital le silence s’étale plus qu’ailleurs
Quand l’homme se démeuble au dernier degré.

L’arrière-pays n’est plus pour l’homme,
Pour l’homme étalé. Il est la bête de surface
Descendu de ses hauteurs, remonté des profondeurs,
A l’hôpital il y a un mur plus qu’ailleurs.

Plus rien ne passe sinon l’attentat ultime
Qui colle les paupières pour qu’elles se suppriment,
Sinon la glace qui pose une bonne couche
Au-dessus du mal pour en cautériser la bouche.

Moi, je ne dis mot, pour garder l’espoir d’un accord.
Nous serions disposés à abandonner le corps
S’il n’était déjà si solitaire dans le drame,
Il fait toujours minuit lorsqu’on parle de l’âme.


Midnight

The wind pushes the movers
whose furniture falls out of the forest
In the hospital silence spreads further than elsewhere
When Men lose it all

The back country is not for Men anymore
The more Men spread. He is the monster of the surface.
Fallen from his heights, climbed out of his depths
In the hospital there is a wall more than elsewhere

Nothing else happens but the ultimate attack
Which glues eye lids together erasing them
Nothing but a layer of ice
On top of evil to cauterize it’s mouth

Me, I say nothing, to keep hope of an agreement
We would be inclined to abandon the body
If it wasn’t so alone in it’s drama,
It is always midnight when we speak of the soul.


Profile: Armen Lubin

“The Walk” by Bruno Jasieński, translated by Mila Jaroniec

Spacer

Śpiew propellera do słów Heredii,
Kiedyś zgubionych w smaltowej mgle…
Grałem jej jedną z moich komedii
W ekstrapowietrznym tylko-en-deux.

Słońce do głowy biło ekstazą.
Słowa spływały w jeden refrain.
Obserwowała mnie bezwyrazo
Spod tangoszalu przez face-á-main.

Nie wiem, czy brała, com mówił, serio.
(Dwie lekkie linie w kącikach warg…)
Pod nami warczał rytmiczny Bleriot
I wiatr całował błękitny kark.


The Walk

The propeller’s hymn to Heredia’s words,
To words once lost in inky fog…
I played one of my comedies for her
Us two suspended in airy smog.

The sun pulsed through my head fervently.
The words flowed down into one refrain.
She watched me, expressionless; intently
Through the wild tango of her face-á-main.

I don’t know if she took what I said serious.
(In the corners of her lips two lines were wrote…)
Beneath us growled the rhythmic Bleriot
And the wind kissed her sky-blue throat.


Profile: Bruno Jasieński

“Poem Poems (i)” by Ana Maria Navales, translated by Esteban Lux

Poema Poemas (i)

Mi ventana se asoma a Regent’s Park.
Soy esa piedra que nace junto al hombre,
un ojo tras otro por el camino
de luciérnagas estériles. Gotea su llanto
sobre el césped oscuro de mi piel,
y muere en la curva del día
a las puertas del infierno.
Perdidos estamos en la mirada de la fuente,
abriendo en el agua estelas de palabras.
Extraños, moribundos,
pájaros secos entre hileras de sombras,
dóciles al oleaje del vino y al recuerdo
que adorna la tarde de frágiles tormentas.
El viento derriba biombos y nombres
desencadena las hojas, despeina el río,
corre hacia mí, enamorado y solo,
aulla lenguajes clandestinos. Arranca mi vida
y deposita en el horizonte su fuego
de sedientas palomas olvidadas.


Poem Poems (i)

Regent’s Park appears in my window
I am that rock that is born alongside man,
One eye follows the other down the road
of sterile fireflies. Their sad cry drips upon
the dark grass of my skin, and dies at the
curve of the day at the gates of hell.
Lost are we gazing at the fountain,
trails of words, opening the water.
Dry birds, strange, dying in between
the rows of shadows. The smell of wine
and the memories that paint the day with
fragile storms. The wind destroys patios,
and names alike…scattered leaves, rippled
tides all run towards me, in love and alone;
My life drags, and throws me in the horizon
of it’s fire, like forgettable thirsty birds.


Profile: Ana Maria Navales

“Orchestra in the Crowd” by Gonzalo Rojas, translated by Esteban Lux

ORQUÍDEA EN EL GENTÍO

Bonito el color del pelo de esta señorita, bonito el olor
a abeja de su zumbido, bonita la calle,
bonitos los pies de lujo bajo los dos
zapatos áureos, bonito el maquillaje
de las pestañas a las uñas, lo fluvial
de sus arterias espléndidas, bonita la physis
y la metaphysis de la ondulación, bonito el metro
setenta de la armazón, bonito el pacto
entre hueso y piel, bonito el volumen
de la madre que la urdió flexible y la
durmió esos nueve meses, bonito el ocio
animal que anda en ella.


Orchestra in the Crowd

Beautiful the color of that lady, beautiful the smell
Abuzz with the hum, it beautifully falls,
Beautiful the luxiourious feet under two golden sandals
Beautiful the design, of the toes, and nails..
The flow of the splendid arteries.
Beautiful the physics, and metaphysics of the
Undulation..
Beautiful the seventy years of the Amazon
Beautiful the pact between bone and flesh
Beautiful the embryo that slept those nine months
Beautiful the leisurely animal that goes with her.


Profile: Gonzalo Rojas

“Afternoon in the Hospital” by Carlos Pezoa Véliz, translated by Esteban Lux

Tarde en el Hospital

Sobre el campo el agua mustia
cae fina, grácil, leve;
sobre el campo cae angustia:
llueve.

Y pues solo en amplia pieza
yazgo en cama, yazgo enfermo,
para espantar la tristeza,
duermo.

Pero el agua ha lloriqueado
junto a mi, cansada, leve;
despierto sobresaltado;
llueve.

Entonces, muerto de angustia,
ante el panorama inmenso,
mientras cae el agua mustia,
pienso.


Afternoon in the Hospital

The water pines over the countryside
It falls misty, graceful, light:
it rains.

Of course only in ample pieces
I lie in bed, lie sickly
To scare away the sadness,
I sleep.

But the water has whined
against me, tired, light;
I wake up startled;
it rains.

Therefore, dead from distress
in front of the immense panorama
as the pining water falls,
I contemplate.


Profile: Carlos Pezoa Véliz

“Sermon of the Little Magenta Men” by Rodrigo Lira, translated by Esteban Lux

SERMÓN DE LOS
HOMBRECITOS MAGENTA

Para D.T.
el burro y la muerte
se desnuda

No te olvides del lector, Po
Po
Poe
ta: el lector de poesía
es el más exigente inteligentísimo
culto preparadísimo!
La poesía no es para cualquiera y no
cualquiera escribe al óleo con el pincel
de Francis Bacon. Reconoce el límite de tus
posibilidades. Limítate a la acuarela,
en tus comienzos. Abocetea, con
delicadeza. Filtra, tamiza,
depura. Explora tu veta
sin brocear tu mina.
………………………… El sonido está en
la letra. La voz, escritor, se te da por
añadidura.
………………………… No recortes. Nada de volteretas
de Volotinero, ríen de pirotecnia.
La torta de letras no precisa crema
No pulses tu lira por monedas de oro o
bronce (Proverbio Japonés)
Habrás de tomar en cuenta
lo de siempre: la luna las flores la muerte
la tristeza. La doble circulación,
el inasible equilibrio entre vómito
y estilo, las mujeres de palabra (La diosa),
las musas las figuras los recursos: lo
de siempre, en odres otros. Medita
tus versos siete veces, y tu verbo
cuarenta veces siete. Suma dos
más dos: descuenta
el IVA!


Sermon of the
Little Magenta Men

For D.T.
The donkey, and death undress themselves

Do not forget about the reader (in the sense of one who recites poetry)
Po.
Yes Poe:
the reader of poetry
is the most exacting, intelligent,
equipped, and cultured!
Poetry is not meant for everyone,
and not everyone writes with the oil
from Francis Bacon’s pen. Realize what limits are
possible. Limit the tapestry
in your beginnings. Tread
delicately. Filter, purge,
sift. Explore your goods without emptying your mine.
…………………………………The music is in
the words. The voice, writer, is given through
expansion.
……………………………………No trimmings. No acts of
Acrobats, who laugh at the fireworks.
The cake of words doesn’t require frosting
Don’t play your lyre for coins of gold or
bronze (Japanese proverb)
You should always account
for the eternal: the flowers, the moon, the death
and sadness. The dual circulation,
the elusive equilibrium in between vomit
and style, the women of the word (The goddess),
the muses, the figures the resources: that
of always in others wineskins. Meditate
your verses seven times,
and your word forty times more. Add
two plus two: subtract.


Profile: Rodrigo Lira